Oświadczenie Ministra Środowiska Prof. Jana Szyszko w sprawie ponoszenia odpowiedzialności za stan siedlisk Natura 2000 w Puszczy Białowieskiej

Materiał edukacyjny nr 4

Szanowni Państwo

Z uwagi na szerzące się dezinformacje w sprawie Puszczy Białowieskiej, rozpowszechniane w lewacko liberalnej prasie zarówno krajowej jak i zagranicznej i spowodowany tym spór jak chronić siedliska Natura 2000 czy przez ochroną bierną czy też czynną uprzejmie informuję

1.Puszcza Białowieska po stronie polskiej obejmuje obszar o powierzchni  60348 hektarów z czego 9783 ha stanowi Białowieski Park Narodowy. Pozostałą część zajmują trzy nadleśnictwa gospodarcze, użytkowane od stuleci a mianowicie nadleśnictwo Browsk  (19392 ha), nadleśnictwo Białowieża (12 144 ha) i nadleśnictwo Hajnówka (19026 ha). W roku 2004 cały obszar polskiej części Puszczy Białowieskiej zgłoszono do sieci Natura 2000 z punktu widzenia dyrektywy ptasiej i dyrektywy habitatowej między innymi ze względu na występowanie takich siedlisk leśnych jak 91IO – ciepłolubne dąbrowy, 91DO – bory i lasy bagienne, 91EO – łęgi olszowe i jesionowe, 9170 – grądy oraz występowanie takich gatunków tych siedlisk jak dzięcioł białogrzbiety (Dendrocopos leucotos) , dzięcioł trójpalczasty (Picoides tradactylus), sóweczka (Glaucidium passerinum) , włochatka (Aegolius funereus), bogatek wspaniały (Buprestis splendens), zgniotek cynobrowy (Cucujus cinnebarinus), zgłębek bruzdkowany (Rhysodes sulcateus), kozioróg dębosz (Cerambyx cerdo) i inne.

  1. W roku 2012 ulegając presji ekocentryzmu radykalnie ograniczono gospodarczy wpływ człowieka na ukształtowane w przeszłości drzewostany i siedliska (zdjęcie 1) zmniejszając również pozyskanie drewna ze starzejących się sadzonych w przeszłości drzewostanów Puszczy. Ograniczenie wycinania starzejących się, jednowiekowych, posadzonych ponad sto lat temu drzewostanów, spowodowało lawinowe zamierania tych drzewostanów. Wraz z zamieraniem drzewostanów zaczęły zanikać wymienione powyżej siedliska 2000 (zdjęcie 2).
  2. Respektowanie prawa Unii Europejskiej w ramach sieci Natura 2000 wymaga natychmiastowej naprawy zaistniałej sytuacji. Muszą ulec odtworzeniu zniszczone siedliska i musi być zagwarantowane trwałe występowanie gatunków ważnych z punktu widzenia Wspólnoty. Program naprawczy wymagał dokonania pełnej inwentaryzacji przyrodniczej, będącej podstawą działań naprawczych. Inwentaryzacji takiej dokonano w roku 2016 na ponad 1400 powierzchniach badawczych przy pomocy 200 wysoko wykształconych specjalistów reprezentujących wszystkie dziedziny nauk przyrodniczych. Dzięki tej inwentaryzacji można było zobrazować, w formie map, stan siedlisk i występowanie poszczególnych gatunków na terenie całej polskiej części Puszczy Białowieskiej (zdjęcie 3). Wyniki inwentaryzacji są dostępne na stronie internetowej Polskich Lasów Państwowych i Ministerstwa Środowiska
  3. W związku z totalną krytyką ekocentrystów programu naprawczego, wymagającego, zahamowania procesu zamierania drzewostanów między innymi poprzez usuwanie chorych drzew, teren gospodarczych lasów polskiej części Puszczy Białowieskiej podzielono na dwie części . Pierwsza, stanowiąca około 1/3 powierzchni, zgodnie z sugestiami ekocentrystów zostanie pozostawiona bez jakiejkolwiek ingerencji człowieka a więc wprowadzono tam także całkowity zakaz wycinania chorych drzew. Druga, zgodnie z sugestiami naukowców dokonujących inwentaryzacji, sugestiami praktyków administracji lasów państwowych  i przeważającej części opinii miejscowej ludności,  poddana działaniom ochronnym mającym na celu zahamowanie procesu zamierania drzewostanów i odtwarzanie siedlisk i siedlisk dla gatunków ważnych z punktu widzenia prawa wspólnotowego. Obie części lasów gospodarczych będą  poddane corocznemu monitoringowi występowania kilkuset gatunków roślin i zwierząt. W obu częściach prowadzona będzie także analiza ekonomiczna uwzględniająca koszty związane z regeneracją i odtwarzaniem zniszczonych siedlisk i gatunków  w kontekście strat i zysków spowodowanych emisją dwutlenku z degradowanych gleb i siedlisk, do atmosfery. Jedynie w oparciu o stały monitoring będzie powiedzieć kto ma rację i kto powinien ponieść odpowiedzialność również finansową za zaistniałą sytuację.
  4. O Puszczy można mówić w Puszczy na bazie konkretnych danych i w towarzystwie ludzi mieszkających w Puszczy. Za podejmowane decyzje należy ponosić także odpowiedzialność. Stały monitoring obu części lasów zagospodarowanych a więc tej poddanej działaniom naprawczym jak i tej, gdzie zgodnie z wolą ekocentrystów nie będzie dokonywana jakakolwiek wycinka drzew chorych, pozwoli na udzielenie odpowiedzi na pytanie kto ma rację. Dość szkalowania Polski beż dialogu opartego o konkretną wiedzą i konkretne dane. Niniejszym oświadczeniem zwracam się z prośbą o ten dialog do wszystkich tych, którzy nie widząc Puszczy, nie znając danych, ulegając propagandzie ekocentrystów głoszą poglądy krzywdzące Polskę.